24 - و آنها گروه بسيارى را گمراه كردند خداوندا ! ظالمان را جز ضلالت ميفزا ! 25 - ( آرى سر انجام ) همگى به خاطر گناهانشان غرق شدند ، و در آتش دوزخ وارد گشتند ، و جز خدا ياورانى براى خود نيافتند !
تفسير : لطف حق با تو مداراها كند . . .
هنگامى كه نوح آخرين تلاش خود را در طى صدها سال به كار زد ، و آن قوم ، جز گروه اندكى ، هم چنان بر كفر و بتپرستى و گمراهى و فساد اصرار ورزيدند از هدايت آنها مايوس شد ، رو به درگاه خدا آورد ، و ضمن مناجات مستدلى از خداوند تقاضاى مجازات براى آنها كرد ، چنان كه در آيات مورد بحث مىخوانيم :
« نوح گفت پروردگارا ! آنها نافرمانى من كردند ، و از كسى پيروى نمودند كه اموال و فرزندانش چيزى جز زيانكارى بر او نيفزوده است » ( * ( قالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْه مالُه وَوَلَدُه إِلَّا خَساراً ) * ) .
اشاره به اينكه رهبران اين قوم جمعيتى هستند كه تنها امتيازشان اموال و فرزندان زياد است ، آن هم اموال و فرزندانى كه جز در مسير فساد به كار گرفته نمىشود ، نه خدمتى به خلق مىكنند ، و نه خضوعى در برابر خالق دارند ، و اين امكانات فراوان مايه غرور و طغيان و سركشى آنها شده است .
اگر به تاريخ بشر نگاه كنيم مىبينيم بسيارى از رهبران اقوام مختلف از همين قماش مردم بودهاند ، كسانى كه تنها امتيازشان اندوختن اموال حرام ، و به وجود آوردن فرزندان ناصالح ، و سپس سر كشى و طغيان ، و سر انجام تحميل افكار خود بر تودههاى مستضعف و به زنجير كشيدن آنها بوده است .