و اما علماى شيعه همه اتفاق نظر دارند كه اين هيجده آيه يا مجموع اين سوره ، در ماجراى فوق نازل شده است ، و همگى بدون استثناء در كتب تفسير يا حديث ، روايت مربوط به آن را به عنوان يكى از افتخارات و فضائل مهم على ع و فاطمه زهرا و فرزندانشان آوردهاند .
حتى چنان كه در آغاز سوره گفتيم اين مطلب به قدرى معروف و مشهور است كه در اشعار شعرا ، و حتى در شعر معروف « امام شافعى » آمده است .
در اينجا بهانه جويانى كه هر وقت به فضائل على ع مىرسند حساسيت فوق العاده اى نشان مىدهند منتهاى دقت را در اشكالتراشى به عمل آورده و خرده - گيرىهايى بر اين شان نزول دارند از جمله :
1 - اين سوره « مكى » است در حالى كه داستان شان نزول مربوط به بعد از تولد امام حسن ع و امام حسين ع است كه قطعا در مدينه واقع شده ! ولى چنان كه در آغاز اين سوره مشروحا بيان كرديم دلائل روشنى در دست داريم كه نشان مىدهد تمام سوره « هل اتى » و يا لا اقل « هيجده آيه » در مدينه نازل شده است .
2 - لفظ آيه عام است چگونه مىتوان آن را تخصيص به افراد معينى داد .
ولى ناگفته پيدا است كه عام بودن مفهوم آيه منافاتى با نزول آن در مورد خاصى ندارد ، بسيارى از آيات قرآن مفهوم عام و گسترده اى دارد ، ولى شان نزول كه مصداق اتم و اعلاى آن است مورد خاصى مىباشد ، و اين عجيب است كه عموميت مفهوم آيه اى را كسى دليل بر نفى شان نزول آن بگيرد .
3 - بعضى ، شان نزولهاى ديگرى نقل كردهاند كه با شان نزول فوق سازگار نيست ، از جمله اينكه « سيوطى » در « در المنثور » نقل كرده كه مرد سياه پوستى خدمت پيامبر ص آمد و از « تسبيح » و « تهليل » سؤال كرد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 345
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٤٥