انسان براى هدف خاصى آفريده شده باشد ، چشم براى ديدن و گوش براى شنيدن ، و قلب براى رسانيدن غذا و اكسيژن و آب به تمام سلولهاى بدن . حتى خطوط سر انگشتان انسان نيز حكمتى دارد ، ولى براى مجموع وجود او هيچ هدفى در كار نيست ، و بيهوده و مهمل و بدون هيچگونه برنامه و امر و نهى و تكليف و مسئوليت آفريده شده است ؟
يك فرد عادى اگر مصنوع كوچكى بىهدف بسازد به او ايراد مىكنند ، و نامش را از زمره انسانهاى عاقل حذف مىنمايند ، چگونه خداوند حكيم على الاطلاق ممكن است چنين آفرينش بىهدفى داشته باشد ؟ ! و اگر گفته شود هدف همين زندگى چند روزه دنيا است ، همين خور و خواب تكرارى و آميخته با هزار گونه درد و رنج ، قطعا اين چيزى نيست كه بتواند آن آفرينش بزرگ را توجيه كند .
بنا بر اين نتيجه مىگيريم كه اين انسان براى هدف بزرگترى يعنى زندگى جاويدان در جوار قرب رحمت حق ، و تكامل بىوقفه و بىپايان ، آفريده شده است ( 1 ) .
سپس به بيان دليل دوم پرداخته ، مىافزايد : « آيا انسان در آغاز نطفه اى از منى نبود كه در رحم ريخته مىشود » ؟ ! ( * ( أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى ) * ) « سپس اين مرحله را پشت سر گذارد و به صورت خون بسته درآمد ،
هامش
( 1 ) در اين زمينه بحث ديگرى در ذيل آيه 115 سوره مؤمنون ( جلد 14 صفحه 346 ) نيز داشتيم .