مىكنند ( گاهواره و مانند آن ) سپس به هر گونه وسائل استراحت و پيشرفت و موقعيت و مقام برجسته اجتماعى اطلاق شده است ، و رويهمرفته معنى وسيعى دارد كه انواع مواهب حيات و وسائل پيشرفت و موفقيت را شامل مىشود .
ولى او بجاى اينكه در برابر بخشنده اينهمه نعمتها سر تعظيم فرود آورد ، و پيشانى به آستانش بسايد ، در مقام كفران و افزونطلبى برآمد « و با اينهمه مال و نعمت باز هم طمع دارد كه بر نعمتهاى او بيفزايم » ( * ( ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ) * ) .
اين منحصر به « وليد بن مغيره » نبود ، بلكه همه دنياپرستان چنينند ، هرگز عطش آنها فرو نمىنشيند ، و اگر هفت اقليم را زير نگين آنها قرار دهند باز هم دربند اقليمى ديگرند .
ولى آيه بعد با شدت تمام دست رد به سينه اين نامحرم مىگذارد ، و مىگويد :
« هرگز چنين نخواهد شد كه بر نعمتش بيفزايم ، چرا كه او نسبت به آيات ما دشمنى مىورزيد » ( * ( كَلَّا إِنَّه كانَ لآياتِنا عَنِيداً ) * ) .
و با اينكه به خوبى مىدانست كه اين قرآن نه كلام جن است و نه كلام بشر ، ريشه هايى نيرومند ، و شاخه هايى پرثمر ، و جاذبه اى بىمانند دارد ، باز آن را « سحر » مىناميد ، و آورنده آن را ساحر « ! » عنيد « از ماده » عناد « به گفته بعضى به آن نوع مخالفت و دشمنى گفته مىشود كه آگاهانه صورت مىگيرد ، يعنى انسان حقانيت چيزى را درك كند و با آن به مخالفت برخيزد ، و » وليد « مصداق روشن اين معنى بود .
تعبير به « كان » نشان مىدهد كه عناد او با حق يك امر مستمر و هميشگى بود ، نه مقطعى و زود گذر .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 225
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٢٥