و پشت خود را از بار گناه سنگين كنند ، آن گاه عذاب من گلوى آنها را خواهد فشرد ! و مىدانيم مدت كمى گذشت كه مسلمانان نيرومند شدند ، و ضربات سنگين و شكننده خود را در جنگهاى « بدر » و « حنين » و « احزاب » و مانند آن بر پيكر دشمن وارد آوردند ، و نيز مدت كمى بيشتر نگذشت كه اين گردنكشان از دنيا رفتند ، و گرفتار عذاب الهى در برزخ شدند و عذاب قيامت نيز از آنها چندان دور نيست .
ضمنا تعبير به « * ( أُولِي النَّعْمَةِ ) * » ( صاحبان نعمت ) اشاره به غرور و غفلت ناشى از فزونى مال و ثروت و امكانات مادى است كه غالبا دامنگير صاحبان آنها مىشود و به همين دليل در طول تاريخ انبياء چنان كه قرآن شاهد و گواه است اين دسته هميشه در صف اول مخالفان قرار داشتند .
در حقيقت اين آيه شبيه آيه 34 سوره سبأ است كه مىگويد : وَما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِه كافِرُونَ : « ما در هيچ شهر و ديارى انذار كننده اى نفرستاديم ، مگر اينكه مترفين آنها ( كسانى كه مست ناز و نعمت بودند ) گفتند : ما به آنچه شما به آن فرستاده شدهايد كافريم » .
در حالى كه اين گونه افراد بايد قبل از ديگران دعوت مناديان حق را لبيك گويند ، تا شكر اينهمه نعمت الهى را از اين طريق بجا آورند .
سپس در ادامه همين تهديد به صورت صريحتر مىگويد : « نزد ما غل و زنجيرها و آتش دوزخ است » ! ( * ( إِنَّ لَدَيْنا أَنْكالًا وَجَحِيماً ) * ) .
« انكال » جمع « نكل » ( بر وزن فكر ) به معنى زنجيرهاى سنگين است ، و در اصل از ماده « نكول » ، به معنى ضعف و ناتوانى گرفته شده ، و از آنجا كه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 184
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨٤