2 - راه ديگرى براى اثبات علم غيب پيشوايان
در اينجا دو راه ديگر براى اثبات اين واقعيت كه پيامبر ص و امامان معصوم ع اجمالا از اسرار غيب آگاه بودند وجود دارد .
نخست اين كه : مىدانيم دايره ماموريت آنها محدود به مكان و زمان خاصى نبوده ، بلكه رسالت پيامبر ص و امامت امامان ع جهانى و جاودانى است ، چگونه ممكن است كسى چنين ماموريت گسترده اى داشته باشد ؟ در حالى كه هيچگونه آگاهى جز بر زمان و محيط محدود خود نداشته باشد ؟ آيا كسى را كه مثلا مامور امارت و استاندارى بخش عظيمى از كشورى مىكنند مىتواند از آن منطقه آگاهى نداشته باشد و در عين حال ماموريت خود را به خوبى انجام دهد ؟ ! .
به تعبير ديگر : پيامبر ص و امام ع در مدت حيات خود بايد آن چنان احكام الهى را بيان و اجرا كند كه جوابگوى نيازمنديهاى همه انسانها در هر زمان و مكان باشد ، و اين ممكن نيست مگر اينكه لا اقل بخشى از اسرار غيب را بداند .
ديگر اينكه سه آيه در قرآن مجيد است كه اگر آنها را در كنار هم بچينيم مساله علم غيب و پيامبر ص و امامان ع از آن روشن مىشود ، نخست اينكه قرآن در مورد كسى كه تخت ملكه « سبا » را در يك چشم بر هم زدن نزد « سليمان » آورد ( يعنى آصف بن برخيا ) مىگويد : قالَ الَّذِي عِنْدَه عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِه قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآه مُسْتَقِرًّا عِنْدَه قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي : « كسى كه دانشى از كتاب داشت گفت من آن را پيش از آنكه چشم بر هم زنى نزد تو خواهم آورد ، و هنگامى كه ( سليمان ) آن را نزد خود مستقر ديد گفت : اين از فضل پروردگار من است » ( نمل - 40 ) .