پاسخ اين سؤال با توجه به يك نكته روشن مىشود ، و آن اينكه قرآن نمىگويد « هر مدعى » ، بلكه مىگويد اگر پيامبر اسلام ص چنين كارى را كند يعنى پيامبرى كه خدا به او معجزه داده و دلائل حقانيت او را تاييد كرده اگر او از طريق حق منحرف گردد لحظه اى به او مهلت داده نخواهد شد ، چرا كه مايه گمراهى و ضلالت مردم خواهد بود . ( 1 )
ولى كسى كه ادعاى باطلى مىكند معجزه يا دليل روشنى بر حقانيت خويش ندارد هيچ لازم نيست خداوند فورا او را هلاك كند ، چرا كه بطلان سخنان او براى هر كسى كه طالب حق باشد روشن است ، آنجا كار مشكل مىشود كه مدعى نبوت با دلائل و معجزات همراه گردد و از طريق حق منحرف گردد .
و از اينجا روشن مىشود اينكه بعضى از « فرق ضاله » براى اثبات دعوى پيشوايان خود به اين آيه چسبيدهاند كاملا اشتباه است ، و گرنه بايد مسيلمههاى كذاب ، و هر مدعى دروغين ديگر نيز بتواند به اين آيه بر حقانيت خود استدلال كند .
در آيه بعد باز هم براى تاكيد و يادآورى مىفرمايد : اين قرآن مسلما اندرزى است براى پرهيزگاران « ( * ( وَإِنَّه لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ ) * ) .
براى آنها كه آمادهاند خود را از گناه پاك كنند و راه حق را بپويند ، براى آنها كه جستجوگرند و طالب حقيقت ، و كسانى كه اين حد از تقوا را ندارند مسلما نمىتوانند از تعليمات قرآن بهره گيرند .
هامش
( 1 ) اين همان چيزى است كه در كتب علم كلام از آن به عنوان قرار دادن معجزه در دست كاذب مطرح و تقبيح شده است .