كه بر اثر ارتباط با جن و شياطين گاه بعضى از اسرار غيب را بازگو مىكردند ، و مخصوصا كلمات خود را با سجع و جمله بنديهاى موزون همراه مىساختند ، و از آنجا كه قرآن هم داراى خبرهاى غيبى ، و هم نظم مخصوصى دارد ، اين تهمت را به پيامبر ص مىزدند ، در حالى كه تفاوت ميان اين دو از زمين تا آسمان است .
بعضى در شان نزول اين آيات نقل كردهاند كسى كه نسبت شعر و شاعرى به پيامبر ص داد « ابو جهل » بود ، و كسى كه نسبت كهانت مىداد « عقبه » يا « عتبه » بود ، و ديگران هم به دنبال آنها اين تهمتها را تكرار مىكردند .
درست است كه الفاظ قرآن هماهنگى و نظم زيبايى دارد كه گوش را نوازش ، و روح را آرامش مىبخشد ، اما اين نه ارتباطى با شعر شاعران دارد و نه با سجع كاهنان .
« شعر » معمولا زائيده تخيلات ، و بيانگر احساسات برافروخته ، و هيجانات عاطفى است ، و به همين دليل فراز و نشيب و افت و خيز فراوان دارد در حالى كه قرآن در عين زيبايى و جذابى كاملا مستدل و منطقى ، و محتوايى عقلانى دارد ، و اگر گهگاه پيشگوييهايى از آينده كرده اين پيشگوييها اساس قرآن را تشكيل نمىدهد ، تازه بر خلاف خبرهاى كاهنان همه قرين واقعيت بوده .
جملههاى « * ( قَلِيلًا ما تُؤْمِنُونَ ) * » و « * ( قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ ) * » توبيخ و سرزنش براى كسانى است كه اين وحى آسمانى را با نشانههاى روشن مىبينند اما گاه شعرش مىخوانند ، و گاه كهانت ، و كمتر ايمان مىآورند .
و در آخرين آيه مورد بحث به عنوان تاكيد با صراحت مىگويد : « اين
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 478
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٧٨