* ( الْعَظِيمِ ) * ) .
و هر قدر انبيا و اوليا و رسولان پروردگار او را به سوى خدا دعوت مىكردند نمىپذيرفت ، و به اين ترتيب پيوند او با « خالق » به كلى قطع شده بود .
و نيز مردم را « بر اطعام مستمندان تشويق نمىكرد » ( * ( وَلا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ) * ) .
و به اين ترتيب پيوند خود را از « خلق » نيز بريده بود .
بنا بر اين عامل بزرگ بدبختى او قطع رابطه از « خالق » و « خلق » بود ، و از اين تعبير به خوبى استفاده مىشود كه عمده اطاعات و عبادات و دستورات شرع را مىتوان در اين دو خلاصه كرد ، و عطف « اطعام مسكين » بر « ايمان » اشاره به اهميت فوق العاده اين عمل بزرگ انسانى است ، و به راستى چنين است زيرا به گفته بعضى بدترين عقائد « كفر » است ، و بدترين رذائل اخلاقى « بخل » .
جالب توجه اينكه نمىگويد : « اطعام نمىكرد » مىگويد : ديگران را وادار به اطعام نمىنمود ، اشاره به اينكه اولا تنها اطعام كردن يك فرد ، مشكل مستمندان را حل نمىكند ، بايد ديگران را نيز دعوت به اين كار خير كرد تا جنبه عمومى پيدا كند .
ثانيا ممكن است انسان شخصا توانايى بر اطعام نداشته باشد ، اما همه كس توانايى بر ترغيب ديگران داشته باشد .
ثالثا افراد بخيل چنانند كه نه تنها بذل و بخششى ندارند بلكه علاقه به بذل و بخشش ديگران نيز ندارند .
از بعضى از قدماء نقل شده است كه به همسر خود دستور مىداد غذا را
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 470
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٧٠