به حل هر مشكلى دارد .
كسى كه داراى روح توكل است ، هرگز ياس و نوميدى را به خود راه نمىدهد ، در برابر مشكلات احساس ضعف و زبونى نمىكند ، در برابر حوادث سخت ، مقاوم است ، و همين فرهنگ و عقيده چنان قدرت روانى به او ميدهد كه مىتواند بر مشكلات پيروز شود ، و از سوى ديگر امدادهاى غيبى كه به متوكلان نويد داده شده است به يارى او مىآيد ، و او را شكست و ناتوانى رهايى مىبخشد .
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام ص آمده است كه فرمود : از پيك وحى خدا ، جبرئيل ، پرسيدم : توكل چيست ؟ گفت :
العلم بان المخلوق لا يضر و لا ينفع ، و لا يعطى و لا يمنع ، و استعمال الياس من الخلق ، فاذا كان العبد كذلك لم يعمل لاحد سوى اللَّه ، و لم يرج و لم يخف سوى اللَّه ، و لم يطمع فى احد سوى اللَّه فهذا هو التوكل .
: « حقيقت توكل اين است كه انسان بداند : مخلوق ، نه زيان مىرساند ، و نه نفع ، و نه عطا مىكند و نه منع ، چشم اميد از خلق برداشتن ( و به خالق دوختن ) هنگامى كه چنين شود ، انسان جز براى خدا كار نمىكند ، به غير او اميد ندارد ، از غير او نمىترسد ، و دل به كسى جز او نمىبندد ، اين روح توكل است » ( 1 ) .
« توكل » با اين محتواى عميق ، شخصيت تازه اى به انسان مىبخشد ، و در تمام اعمال او اثر مىگذارد ، لذا در حديثى مىخوانيم كه پيغمبر اكرم ص در شب معراج از پيشگاه خداوند سؤال كرد : پروردگارا !
اى الاعمال افضل
« چه عملى از همه اعمال برتر است » .
خداوند متعال فرمود
ليس شىء عندى افضل من التوكل على و الرضا
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 69 صفحه 373 حديث 19 .