بودن است ، ولى در لغت عرب چنين نيست ، بلكه عزت به معنى قدرت شكست - ناپذير است ، قابل توجه اينكه در آيات فوق و در آيه 10 سوره فاطر « عزت » منحصرا از آن خدا شمرده شده ، و در آيات مورد بحث مىافزايد : « و از آن رسول او و مؤمنان است » چرا كه اولياء و دوستان خدا نيز پرتوى از عزت او را دارند و به او متكى هستند .
به همين دليل در روايات اسلامى روى اين مساله تاكيد شده است كه مؤمن نبايد وسائل ذلت خود را فراهم سازد ، خدا خواسته او عزيز باشد او هم براى حفظ اين عزت بايد بكوشد .
در حديثى از امام صادق ع در تفسير همين آيه ( * ( وَلِلَّه الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِه وَلِلْمُؤْمِنِينَ ) * ) مىخوانيم :
فالمؤمن يكون عزيزا و لا يكون ذليلا . . . المؤمن اعز من الجبل ان الجبل يستفل منه بالمعاول ، و المؤمن لا يستفل من دينه شىء :
« مؤمن عزيز است و ذليل نخواهد بود مؤمن از كوه محكمتر و پر صلابتتر است چرا كه كوه را با كلنگها ممكن است سوراخ كرد ولى چيزى از دين مؤمن هرگز كنده نمىشود » ( 1 ) .
در حديث ديگرى از همان امام مىخوانيم :
لا ينبغى للمؤمن ان يذل نفسه قيل له و كيف يذل نفسه قال يتعرض لما لا يطيق !
: « سزاوار نيست مؤمن خود را ذليل كند ، سؤال شد چگونه خود را ذليل مىكند ! فرمود : به سراغ كارى مىرود كه از او ساخته نيست » ( 2 ) ! و باز در حديث سومى از آن حضرت آمده است
ان اللَّه تبارك و تعالى فوض الى المؤمن اموره كلها و لم يفوض اليه ان يذل نفسه ا لم تر قول اللَّه سبحانه و تعالى هاهنا « * ( وَلِلَّه الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِه وَلِلْمُؤْمِنِينَ ) * » و المؤمن ينبغى ان يكون عزيزا و لا يكون ذليلا
: « خداوند همه كارهاى مؤمن را به او واگذار كرده
هامش
( 1 و 2 ) « كافى » طبق نقل نور الثقلين جلد 5 صفحه 336 .