هواى نفس شما آمد در برابر او تكبر كرديد ، گروهى را تكذيب نموديد ، و گروهى را به قتل رسانديد » ؟ ! و در پايان آيه در يك جمله كوتاه و پرمعنى مىفرمايد : « خداوند قوم ستمگر را هدايت نمىكند » ؟ ( * ( وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) * ) .
درست است كه هدايت كار خدا است ، اما زمينه لازم دارد ، و زمينه آن كه روح حقطلبى و حقجويى است بايد از ناحيه خود انسانها فراهم شود ، و ستمگران از اين مرحله دورند .
گفتيم يهود خود را امتى برگزيده ، و به اصطلاح تافته اى جدا بافته مىدانستند ، حتى گاهى ادعا مىكردند كه پسران خدا هستند ! و گاه خود را دوستان خاص خداوند قلمداد مىكردند ، چنان كه در آيه 18 سوره مائده آمده است ، وَقالَتِ الْيَهُودُ وَالنَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّه وَأَحِبَّاؤُه : « يهود و نصارا گفتند ما پسران خدا و دوستان خاص او هستيم » . ( هر چند منظورشان فرزندان مجازى باشد ) .
قرآن در مقابل اين بلندپروازيهاى بىدليل ، آن هم از ناحيه گروهى كه حامل كتاب الهى بودند اما عامل به آن نبودند ، مىگويد : « به آنها بگو اى يهوديان اگر گمان مىكنيد كه شما دوستان خدا غير از مردم هستيد پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مىگوئيد » ( * ( قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّه مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ) ( 1 ) .
چرا كه دوست هميشه مشتاق لقاى دوست است ، و مىدانيم كه لقاى
هامش
( 1 ) * ( مِنْ دُونِ النَّاسِ ) * به گفته بعضى از مفسران حال براى اسم « ان » است ، و به گفته بعضى ديگر صفت است براى « اولياء » .