انصار گفتند : هم اموال و خانه هايمان را با آنها تقسيم مىكنيم ، و هم چشم داشتى به غنائم نداريم ، و مهاجران را بر خود مقدم مىشمريم ، آيه فوق نازل شد و اين روحيه عالى آنها را ستود ( 1 ) .
در حديث ديگرى مىخوانيم : كسى خدمت پيامبر ص آمد و عرض كرد :
گرسنهام ، پيغمبر ص دستور داد از منزل غذايى براى او بياورند ، ولى در منزل حضرت غذا نبود ، فرمود : چه كسى امشب اين مرد را ميهمان مىكند ؟
مردى از انصار اعلام آمادگى كرد ، و او را به منزل خويش برد ، اما جز مقدار كمى غذا براى كودكان خود چيزى نداشت ، سفارش كرد غذا را براى ميهمان بياوريد ، و چراغ را خاموش كرد و به همسرش گفت : كودكان را هر گونه ممكن است چاره كن تا خواب روند ، سپس زن و مرد بر سر سفره نشستند و بى آنكه چيزى از غذا در دهان بگذارند دهان خود را تكان مىدادند ، ميهمان گمان كرد آنها نيز همراه او غذا مىخورند ، و به مقدار كافى خورد و سير شد ، و آنها شب گرسنه خوابيدند ، صبح خدمت پيامبر ص آمدند پيامبر ص نگاهى به آنها كرد و تبسمى فرمود ( و بى آنكه آنها سخنى بگويند ) آيه فوق را تلاوت كرد و ايثار آنها را ستود .
در رواياتى كه از طرق اهل بيت ع رسيده مىخوانيم : ميزبان على ع و كودكان فرزندان او ، و كسى كه كودكان را گرسنه خواباند بانوى اسلام فاطمه زهرا ع بود ( 2 ) .
بايد توجه داشت كه داستان اول ممكن است شان نزول آيه باشد ، ولى دومى نوعى تطبيق پيامبر ص است كه در مورد اين ميهمانى ايثارگرانه آيه را تلاوت فرمود ، بنا بر اين نزول آيات در مورد انصار منافاتى با ميزبان بودن على ع ندارد .
هامش
( 1 و 2 ) مجمع البيان جلد 9 صفحه 260 .