كتب تاريخ و حديث با تفاوتهايى نقل كردهاند .
تفسير : « ظهار » يك عمل زشت جاهلى
با توجه به آنچه در شان نزول گفته شد و نيز با توجه به محتواى آيات تفسير آيات نخستين سوره روشن است ، مىفرمايد : « خداوند قول زنى را كه در باره همسرش به تو مراجعه كرده بود ، و بحث و مجادله مىكرد ، شنيد ، و تقاضاى او را اجابت فرمود » ( * ( قَدْ سَمِعَ اللَّه قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها ) * ) .
« تجادل » از « مجادله » از ماده « جدل » گرفته شده كه در اصل به معنى تابيدن طناب است ، و از آنجا كه به هنگام گفتگوهاى طرفينى و اصرار آميز هر يك از دو طرف مىخواهد ديگرى را قانع كند مجادله بر آن اطلاق شده است .
سپس مىافزايد : « آن زن علاوه بر اينكه با تو مجادله داشت به درگاه خداوند نيز شكايت كرد ، و از پيشگاهش تقاضاى حل مشكل نمود » ( * ( وَتَشْتَكِي إِلَى اللَّه ) * ) .
« اين در حالى بود كه خداوند گفتگوى شما و اصرار آن زن را در حل مشكلش مىشنيد » ( * ( وَاللَّه يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما ) * ) .
« تحاور » از ماده « حور » ( بر وزن غور ) به معنى مراجعه در سخن يا در انديشه است و « محاوره » به گفتگوهاى طرفينى اطلاق مىشود .
« و خداوند شنوا و بيناست » ( * ( إِنَّ اللَّه سَمِيعٌ بَصِيرٌ ) * ) .
آرى خداوند ، آگاه از همه « مسموعات » و « مبصرات » است ، بى آنكه نيازى به اعضاى بينايى و شنوايى داشته باشد ، او همه جا حاضر و ناظر است و همه