است ، و لذا به اثر ظاهر در پيشانى اسب « غرة » گفته مىشود ، سپس به حالت غفلت اطلاق شده است كه در ظاهر انسان هوشيار است ، اما در حقيقت بى خبر است ، و به معنى فريب و نيرنگ نيز استعمال مىشود .
« متاع » به معنى هر گونه وسائل بهره گيرى است ، بنا بر اين جمله « دنيا متاع غرور است » مفهومش اين است كه وسيله و ابزارى است براى فريبكارى ، فريب دادن خويشتن ، و هم فريب ديگران و البته اين در مورد كسانى است كه دنيا را هدف نهايى قرار مىدهند و به آن دل مىبندند ، و بر آن تكيه مىكنند و آخرين آرزويشان وصول به آن است ، اما اگر مواهب اين جهان مادى وسيله اى براى وصول به ارزشهاى والاى انسانى و سعادت جاودان باشد هرگز دنيا نيست ، بلكه مزرعه آخرت ، و قنطره و پلى براى رسيدن به آن هدفهاى بزرگ است .
بديهى است توجه به دنيا و مواهب آن به عنوان يك « گذرگاه » يا يك « قرارگاه » دو جهتگيرى مختلف به انسان مىدهد كه در يكى مايه نزاع و فساد و تجاوز و بيدادگرى و طغيان و غفلت است ، و در ديگرى وسيله بيدادى است و آگاهى و ايثار و فداكارى و برادرى و گذشت .
نكتهها :
1 - مقام صديقين و شهداء
در قرآن مجيد جمعى از پيامبران بزرگ و مانند آنان به عنوان « صدق » توصيف شدهاند از جمله إِبْراهِيمَ : إِنَّه كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا ( سوره مريم آيه 41 ) در باره « ادريس » پيامبر بزرگ خدا نيز همين تعبير آمده است ( مريم - 56 ) در مورد « مريم » مادر حضرت مسيح نيز مىخوانيم : وَأُمُّه صِدِّيقَةٌ ( مائده 75 ) .
و در بعضى از آيات قرآن « صديقين » همرديف پيامبران ذكر شدهاند ،