در اينكه چرا مساله « انفاق » به عنوان « قرض الحسنه » به خداوند مطرح شده ، و همچنين پاداش مضاعف و اجر كريم براى چيست ؟ ذيل آيه 11 همين سوره بحث كرديم .
بعضى احتمال دادهاند كه منظور از « قرض الحسنه به خداوند » در اين آيه و آيات مشابه آن ( 1 ) به معنى وام دادن به بندگان است ، زيرا خدا نيازى به وام ندارد ، اين بندگان مؤمن هستند كه نياز به وام دارند ، ولى با توجه به سياق آيات چنين به نظر مىرسد كه منظور از « قرض الحسنه » در همه اين آيات همان « انفاق فى سبيل اللَّه » است ، هر چند وام دادن به بندگان خدا نيز از افضل اعمال است و در آن حرفى نيست .
فاضل مقداد نيز در « كنز العرفان » اشاره به اين معنى كرده ، هر چند آن را به همه اعمال صالح تفسير مىكند ( 2 ) .
نكته : افراد گنهكارى كه با شنيدن اين آيه توبه كردند
آيه * ( أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا ) * . . . از آيات تكان دهنده قرآن مجيد است كه قلب و روح انسان را در تسخير خود قرار مىدهد ، پردههاى غفلت را مىدرد و فرياد مىزند آيا موقع آن نرسيده است كه قلبهاى با ايمان در برابر ذكر خدا و از آنچه از حق نازل شده خاشع گردد ؟ و همانند كسانى نباشند كه قبل از آنها
هامش
( 1 ) بقره 245 ، حديد 11 ، تغابن 17 ، مزمل 20 .
( 2 ) كنز العرفان جلد 2 صفحه 58 .