و به راستى نيز چنين است زيرا در آيات گذشته خوانديم كه مالك حقيقى كل جهان خداوند است ايمان به اين واقعيت بيانگر همين است كه ما امانتدار او هستيم ، چگونه ممكن است امانتدار فرمان صاحب امانت را ناديده بگيرد ؟ ! ايمان به اين حقيقت به انسان روح سخاوت و ايثار مىبخشد ، و دست و دل او را در انفاق باز مىكند .
تعبير به « مستخلفين » ( جانشينان ) ممكن است اشاره به نمايندگى انسان از سوى خداوند در زمين و مواهب آن باشد ، و يا جانشينى از اقوام پيشين ، و يا هر دو .
و تعبير به « مما » ( از چيزهايى كه . . . ) تعبير عامى است كه نه تنها اموال بلكه تمام سرمايهها و مواهب الهى را شامل مىشود و همانگونه كه قبلا نيز گفتهايم انفاق مفهوم وسيعى دارد كه منحصر به مال نيست ، بلكه علم و هدايت و آبروى اجتماعى و سرمايههاى معنوى و مادى ديگر را نيز شامل مىشود .
سپس براى تشويق بيشتر مىافزايد : « آنهايى كه از شما ايمان بياورند و انفاق كنند اجر بزرگى دارند » ( * ( فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَأَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ ) * ) .
توصيف اجر به بزرگى ، اشاره اى به عظمت الطاف و مواهب الهى ، و ابديت و خلوص و دوام آن است ، نه تنها در آخرت كه در دنيا نيز قسمتى از اين اجر كبير عائد آنها مىشود .
بعد از امر به « ايمان » و « انفاق » در باره هر يك از اين دو به بيانى مىپردازد كه به منزله استدلال و برهان است .
نخست به صورت يك استفهام توبيخى علت عدم پذيرش دعوت پيامبر ص را در مورد ايمان به خدا جويا شده ، مىفرمايد : « چه چيز سبب مىشود كه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 315
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣١٥