از روى آن برداشته ، مىگويد : « آنچه محمد ص آورده قرآن كريم است » ( * ( إِنَّه لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ) * ) .
و به اين ترتيب به مشركان لجوج كه پيوسته اصرار داشتند اين آيات نوعى از كهانت است ، و يا العياذ باللَّه سخنانى است جنونآميز ، يا همچون اشعار شاعران ، يا از سوى شياطين است ، پاسخ مىگويد كه اين وحى آسمانى است و سخنى است كه آثار و عظمت و اصالت از آن ظاهر و نمايان است ، و محتواى آن حاكى از مبدأ نزول آن مىباشد و آن چنان اين موضوع عيان است كه حاجت به بيان نيست .
توصيف « قرآن » به « كريم » ( با توجه به اينكه « كرم » در مورد خداوند به معنى احسان و انعام ، و در مورد انسانها به معنى دارا بودن اخلاق و افعال ستوده ، و به طور كلى اشاره به محاسن بزرگ است ( 1 ) ) نيز اشاره به زيبائيهاى ظاهرى قرآن از نظر فصاحت و بلاغت الفاظ و جملهها و هم اشاره به محتواى جالب آن است ، چرا كه از سوى خدايى نازل شده كه مبدأ و منشا هر كمال و جمال و خوبى و زيبايى است .
آرى هم گوينده قرآن كريم است ، و هم خود قرآن ، و هم آورنده آن ، و هم اهداف قرآن كريم است .
سپس به توصيف دوم اين كتاب آسمانى پرداخته ، مىافزايد : « اين آيات در كتاب مستورى جاى دارد » ( * ( فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ ) * ) .
در همان « لوح محفوظ » « در علم خدا » كه از هر گونه خطا و تغيير و تبديل محفوظ است . بديهى است كتابى كه از چنان مبدءى سرچشمه مىگيرد و نسخه اصلى آن در آنجا است از هر گونه دگرگونى و خطا و اشتباه مصون است .
هامش
( 1 ) « راغب » در « مفردات » ماده « كرم » .