سپس از آسمان به زمين مىآيد و مىفرمايد : « خداوند زمين را براى زندگى انسانها آفريد » ( * ( وَالأَرْضَ وَضَعَها لِلأَنامِ ) * ) .
« انام » را بعضى به معنى « انسانها » و بعضى به معنى « انس و جن » و گاه آن را به معنى « هر موجود ذى روح » تفسير كردهاند .
البته جمعى از ارباب لغت و مفسران آن را به مطلق « خلق » نيز تفسير كردهاند ولى قرائن موجود و خطابهاى سوره كه متوجه انس و جن است نشان مىدهد كه منظور از آن در اينجا همان انس و جن است .
آرى اين كره خاكى كه در اينجا به عنوان يك موهبت مهم الهى ذكر شده و در آيات ديگر از آن به عنوان « مهاد » ( گهواره ) ياد كرده ، قرارگاه مطمئن و آرام و آماده اى است كه براى غالب ما اهميتش در حالت عادى درك نمىشود ، اما هنگامى كه يك زمين لرزه كوچك همه چيز را به هم مىريزد ، و يا يك آتشفشان ، شهرى را زير مواد مذاب و دود آتش دفن مىكند ، به اين حقيقت پى مىبريم كه اين زمين آرام چه نعمت و بركتى است ، مخصوصا اگر به آنچه دانشمندان در باره سرعت حركت زمين به دور خود ، و به دور آفتاب ، گفتهاند بينديشيم اهميت اين آرامش در عين حركت سريع و سرسامآورش ، نه يك حركت بلكه انواع مختلف حركت ، روشنتر مىشود ( 1 ) .
تعبير به « وضع » در مورد زمين در برابر « رفع » در مورد « آسمان » علاوه بر لطف خاصى كه در اين مقابله است اشاره پر معنايى به تسليم بودن زمين و منابع آن در مقابل انسان است ، همانگونه كه در آيه 15 سوره ملك مىخوانيم : هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَناكِبِها وَكُلُوا مِنْ رِزْقِه
هامش
( 1 ) سرعت حركت زمين را به دور خورشيد ( حركت انتقالى ) 35 كيلومتر در ثانيه ! ذكر كردهاند ، و سرعت سير آن را به گرد خود در حدود 1600 كيلومتر در ساعت ( در مناطق استوايى ) است .