تفسير :
آسمان را برافراشت و براى هر چيز ميزانى قرار داد
اين آيات همچنين ادامه بيان نعمتهايى است كه در آيات پيشين آمده بود ، و چنان كه گفتيم در آن آيات به پنج نعمت بزرگ كه از مهمترين مواهب الهى است اشاره شده ، بنا بر اين در نخستين آيه مورد بحث به ششمين نعمت كه نعمت آفرينش آسمان است اشاره كرده ، مىفرمايد : « خداوند آسمان را برافراشت » ( * ( وَالسَّماءَ رَفَعَها ) * ) .
« آسمان » در اين آيه خواه به معنى « جهت بالا » باشد يا « كواكب آسمانى » و يا « جو زمين » ( يعنى قشر عظيم هوايى كه گرداگرد اين كره را فرا گرفته و همچون سپرى از زمين در مقابل اشعه زيانبار كيهانى و سنگهاى آسمانى حفظ مىكند ، و نيز گرماى آفتاب و رطوبت برخاسته از دريا را براى تشكيل ابرها و نزول باران در خود نگاه مىدارد ) هر كدام باشد موهبتى است بزرگ و نعمتى است بى نظير ، چرا كه بدون آن زندگى كردن براى انسان محال است و يا ناقص .
آرى نور و روشنايى كه مايه گرما و هدايت و حيات و حركت است از سوى آسمان مىآيد ، باران از طريق آسمان مىبارد ، و نزول وحى نيز از آسمان است .
( در اين صورت آسمان مفهوم اعم از مادى و معنوى دارد ) .
از همه اينها گذشته اين آسمان برافراشته با تمام مفاهيمش آيت عظيمى از آيات خدا است ، و در طريق معرفتش به انسانها بهترين كمك را مىكند ، و هنگامى كه « اولو الالباب » در آن مىانديشند بى اختيار مىگويند رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا : « پروردگارا اين دستگاه با عظمت را بيهوده نيافريده اى » ( آل عمران - 191 ) .
سپس به سراغ نعمت هفتم مىرود ، و مىفرمايد : « خداوند ميزان را قرار