[ سوره الفتح ‹ 48 › : آيه 26 ]
إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ فَأَنْزَلَ اللَّه سَكِينَتَه عَلى رَسُولِه وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوى وَكانُوا أَحَقَّ بِها وَأَهْلَها وَكانَ اللَّه بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً ‹ 26 ›
ترجمه :
26 - به خاطر بياوريد هنگامى را كه كافران در دلهاى خود خشم و نخوت جاهليت داشتند ، و ( در مقابل ) خداوند آرامش و سكينه را بر رسول خود و مؤمنان نازل فرمود ، و آنها را به تقوى ملزم ساخت كه از هر كس شايسته تر و اهل و محل آن بودند ، و خداوند به هر چيز عالم است .
تفسير : تعصب و حميت جاهليت بزرگترين سد راه كفار !
در اين آيات باز مسائل مربوط به ماجراى « حديبيه » تعقيب مىشود ، و صحنههاى ديگرى از اين ماجراى عظيم را مجسم مىكند .
نخست به يكى از مهمترين عوامل بازدارنده كفار از ايمان به خدا و پيامبر ص و تسليم در مقابل حق و عدالت اشاره كرده ، مىگويد : « بخاطر بياوريد هنگامى كه كافران در دلهاى خود نخوت و خشم جاهليت را قرار دادند ( * ( إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ ) * ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « جعل » گاه يك مفعول مىگيرد و آن در موردى است كه به معنى ايجاد باشد مانند آيه مورد بحث كه فاعل « الذين كفروا » است ، و مفعول آن « الحمية » مىباشد ، و منظور از ايجاد در اينجا حفظ اين حالت و الزام و پاى بندى به آن است ، و گاه دو مفعول مىگيرد و آن جايى است كه به معنى صيرورت باشد .