( اسراء - 31 ) .
حتى از بعضى آيات قرآن بر مىآيد كه گناهكاران براى توجيه گناهان خود در قيامت نيز به امورى متشبث مىشوند از جمله اينكه ما پيروى از بزرگان قوم خود كرديم و آنها بودند كه ما را گمراه كردند ، و بجاى ما تصميم گرفتند ! :
« رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَكُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلَا » ( احزاب - 67 ) .
خلاصه اينكه بلاى « توجيه گرى » بلائى است فراگير كه گروه عظيمى از مردم اعم از عوام و خواص را در برگرفته ، و خطر بزرگ آن اين است كه راههاى اصلاح را به روى گنهكاران مىبندد ، و گاه واقعيتها را حتى در نظر خود انسان دگرگون جلوه مىدهد .
بسيارند كسانى كه « ترس و جبن » خود را به عنوان « احتياط » ، و « حرص » را به « تامين آينده » و « تهور » را به « قاطعيت » و « ضعف نفس » را به « حيا » و « بىعرضگى » را به « زهد » و « ارتكاب حرام » را به « كلاه شرعى » و « فرار از زير بار مسئوليت » را به « ثابت نبودن موضوع » و « ضعفها و كوتاهيها » ى خود را به « قضا و قدر » توجيه مىكنند ، و چه دردناك است كه انسان با دست خود راه نجات را به روى خود ببندد ؟ ! گرچه اين مفاهيم هر كدام در جاى خود معنى صحيحى دارد ، ولى اشكال در اين است كه آن را تحريف كرده ، و نتيجه وارونه مىگيرند ، و چه زيانهاى عظيمى كه از اين رهگذر به جوامع بشرى و خانوادهها و افراد رسيده است ؟ ! خداوند همه ما را از اين بلاى بزرگ و خانمان سوز حفظ كند ( آمين ) .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 55
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٥