نقل شده مىخوانيم : و لا تجعل الدنيا اكبر همنا و لا مبلغ علمنا : « خداوندا دنيا را بزرگترين مشغوليات فكرى ما و نهايت علم و آگاهى ما قرار مده » ( 1 ) .
پايان آيه اشاره به اين حقيقت است كه خداوند هم گمراهان را به خوبى مىشناسد و هم هدايت يافتگان را ، يكى را مشمول غضبش و ديگرى را مشمول لطفش مىسازد ، و در قيامت هر كدام را بر طبق اعمالشان جزا خواهد داد .
نكته : سرمايه دنيا پرستان
قابل توجه اينكه در آيات فوق در عين اينكه براى دنيا پرستان علمى قائل شده آنها را گمراه مىشمرد ، اين دليل بر آن است كه از ديدگاه قرآن علومى كه هدف نهائيش تنها وصول به ماديات باشد ، و در ما وراى آن هدفى والاتر تعقيب نكند علم نيست ، ضلالت و گمراهى است ، و اتفاقا تمام بدبختيهايى كه در دنياى امروز وجود دارد ، تمام جنگها و خونريزيها ظلمها و تجاوزها ، فسادها و آلودگيها ، از همين علوم ضلالت آفرين سرچشمه مىگيرد ، از كسانى كه مبلغ و منتهاى علمشان همان حيات دنياست ، و افق ديدشان از نيازهاى حيوانيشان فراتر نمىرود ! آرى تا علم ابزارى براى اهداف والاترى نشود جهل است ، و تا سرچشمه نور ايمان و وسيله اى در مسير آن نگردد ضلال است .
هامش
( 1 ) اين دعا بدون اشاره به اينكه مربوط به اعمال ماه شعبان است در « مجمع البيان » و بعضى ديگر از تفاسير ، ذيل آيه مورد بحث نيز آمده است .