كند كه موجب رضاى خدا است از دنيا بيرون نمىرود مگر به آن برسد « ! ( 1 ) .
و از بعضى روايات استفاده مىشود كه هر گاه در دنيا به آن نرسد به ثواب و پاداش آن خواهد رسيد ( 2 ) .
2 - سخنى در باره شفاعت
آيه اخير از آياتى است كه به روشنى از امكان شفاعت به وسيله فرشتگان خبر مىدهد ، جايى كه آنها حق شفاعت به اذن و رضاى خدا داشته باشند انبياء و اولياى معصوم به طريق اولى چنين حقى را دارند .
ولى نبايد فراموش كرد كه آيه فوق با صراحت مىگويد : اين شفاعت بى قيد و شرط نيست ، بلكه مشروط به اذن و رضاى خدا است ، و از آنجا كه اذن و رضاى او بى حساب نيست بايد رابطه اى ميان انسان و او باشد تا اجازه شفاعت او را به مقربان درگاهش بدهد ، و اينجاست كه اميد شفاعت به صورت يك مكتب تربيتى براى انسان درمىآيد ، و مانع از گسستن تمام پيوندهاى او با خدا مىشود ( 3 ) .
هامش
( 1 ) بحار الانوار جلد 71 صفحه 261 ( باب ثواب تمنى الخيرات ) .
( 2 ) همان مدرك .
( 3 ) تعبير به « * ( لِمَنْ يَشاءُ ) * » كه در آيه فوق آمده ممكن است اشاره به انسانهايى باشد كه خدا اجازه شفاعت آنها را مىدهد ، و يا اشاره به فرشتگانى باشد كه اجازه شفاعت به آنها مىدهد ، ولى احتمال اول مناسبتر است .