اما همانگونه كه در تفسير « آيه 52 سوره حج » مشروحا بيان كرديم اين نسبتى است ناروا و دروغى است رسوا كه دلائل و قرائن بسيارى بطلان آن را روشن مىكند ، كسانى كه اين دروغ را به هم بافتهاند هيچ فكر نكردهاند كه قرآن در ذيل همين آيات مورد بحث صريحا بتپرستى را مىكوبد ، و آن را پيروى پندار خام و هواى نفس مىشمرد ، و در آيات بعد نيز با صراحت ، و شدت تمام ، عقائد بتپرستان را محكوم مىكند ، و آن را نشانه بى ايمانى و عدم علم و آگاهى آنها مىشمرد ، و صريحا به پيامبر ص دستور مىدهد حسابش را از آنها جدا كند و از آنان روى برتابد .
با اين حال چگونه امكان دارد آن دو جمله از پيامبر ص باشد ، و يا مشركان آن قدر گرفتار حماقت باشند كه اين جمله را بشنوند اما آيات بعد را كه با صراحت بتپرستى را در هم مىكوبد ناديده بگيرند و سرانجام خوشحال شوند و پس از خاتمه سوره با مؤمنان سجده كنند ؟ ! حقيقت اين است كه سازندگان اين افسانه آن را بسيار ناشيانه و بى مطالعه جعل كردهاند .
ممكن است به هنگام قرائت اين آيه * ( أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّى ) * . . . از سوى پيغمبر ص ناگهان شيطان يا انسان شيطان صفتى از ميان جمع مشركان حاضر آن دو جمله را افزوده باشد ( چرا كه اين دو جمله تقريبا به صورت شعارى براى آنها درآمده بود كه بدرقه نام بتهاى سه گانه مىكردند ) و گروهى موقتا به اشتباه افتاده باشند .
اما نه سجده كردن آنها در پايان اين سوره مفهومى دارد ، و نه انعطاف پيامبر ص در زمينه بتپرستى ، چنان كه سراسر آيات قرآن و تاريخ زندگى او گوياى اين واقعيت است كه او هرگز در مساله مبارزه با بتپرستى در هر - شكل و هر صورت كمترين انعطافى نشان نداد ، و هيچ پيشنهادى را در اين زمينه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 522
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٢٢