بطلبد .
اما زندگى باقى آن است كه براى نجات خود عمل كند ، و دنيا در نظرش كوچك باشد ، و آخرت بزرگ ، رضاى مرا بر رضاى خويشتن مقدم بشمرد ، و پيوسته خشنودى مرا بطلبد ، حق مرا بزرگ دارد و توجه به آگاهى من نسبت به خودش داشته باشد .
در برابر هر گناه و معصيتى به ياد من بيفتد ، و قلبش را از آنچه ناخوش دارم پاك كند ، شيطان و وساوس شيطانى را مبغوض دارد ، و ابليس را بر قلب خويش مسلط نسازد و به او راه ندهد .
هنگامى كه چنين كند محبت خاصى در قلبش جاى مىدهم ، آن چنان كه تمام دلش در اختيار من خواهد بود ، و فراغت و اشتغال و هم و غم و سخنش از مواهبى است كه من به اهل محبتم مىبخشم ! چشم و گوش قلب او را مىگشايم ، تا با گوش قلبش حقايق غيب را بشنود و با دلش جلال و عظمتم را بنگرد « ! و سرانجام اين حديث نورانى با اين جملههاى بيدار كننده پايان مىگيرد :
« اى احمد ! اگر بنده اى نماز تمام اهل آسمانها و زمين را بجا آورد ، و روزه تمام اهل آسمانها و زمين را انجام دهد ، همچون فرشتگان غذا نخورد و لباس ( فاخرى ) در تن نپوشد ( و در نهايت زهد و وارستگى زندگى كند ) ولى در قلبش ذرهاى دنياپرستى يا رياستطلبى يا عشق به زينت دنيا باشد در سراى جاويدانم در جوار من نخواهد بود ! و محبتم را از قلب او بر مىكنم ! سلام و رحمتم بر تو باد ، و الحمد للَّه رب العالمين » ( 1 ) .
اين سخنان عرشى كه روح انسان را با خود به اوج آسمانها مىبرد ، و در
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 77 صفحه 21 تا 30 ( با تلخيص ) .