دارند آنها را دوست دارم ، و نيز محبتم براى كسانى كه توكل بر من مىكنند فرض و لازم است ، و براى محبت من حد و حدود ، و مرز و نهايتى نيست « ! و به اين ترتيب گفتگوها از محبت شروع مىشود ، محبتى بى انتها و گسترده و اصولا عالم هستى بر همين محور محبت دور مىزند .
در فراز ديگرى آمده است : « اى احمد ( 1 ) ! همچون كودكان مباش كه سبز و زرد و زرق و برق را دوست دارند ، و هنگامى كه غذاى شيرين و دلپذيرى به آنها مىدهند مغرور مىشوند ، و همه چيز را به دست فراموشى مىسپارند » .
پيامبر ص در اينجا عرضه داشت : « پروردگارا مرا به عملى هدايت كن كه موجب قرب به درگاه تو است » .
فرمود : « شب را روز ، و روز را شب قرار ده » ! عرض كرد : چگونه ؟ ! فرمود : « چنان كن كه خواب تو نماز باشد ، و هرگز شكم خود را كاملا سير مكن » .
در فراز ديگرى آمده است : « اى احمد ! محبت من محبت فقيران و محرومان است ، به آنها نزديك شو ، و در كنار مجلس آنها قرار گير ، تا من به تو نزديك شوم ، و ثروتمندان دنياپرست را از خود دور ساز ، و از مجالس آنها بر حذر باش » !
هامش
( 1 ) قابل توجه اينكه نام پيامبر ( ص ) در اين حديث همه جا به عنوان « احمد » ذكر شده جز در آغاز آن كه « محمد » است ، آرى محمد نام زمينى او بود ، و احمد نام آسمانى او ، چرا چنين نباشد در حالى كه « احمد » به حكم آنكه « افعل تفضيل » است ستودگى بيشترى را بيان مىكند ، و پيامبر ( ص ) در آن شب تاريخى ، و در آن مرحله از قرب خدا بايد از « محمد » بگذرد و « احمد » شود ، به خصوص اينكه فاصله « احمد » با « احد » كمتر است !