بار ديگر براى معرفى آن روز و بيان سرنوشت اين مكذبان به توضيح ديگرى پرداخته مىافزايد : « روزى كه آنها با خشونت و عنف به سوى آتش دوزخ رانده مىشوند » ( * ( يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلى نارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ) * ) ( 1 ) .
« و به آنها گفته مىشود اين همان آتشى است كه آن را انكار مىكرديد » ! ( * ( هذِه النَّارُ الَّتِي كُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ ) * ) .
و نيز به آنها گفته مىشود : « آيا اين سحر است ؟ و يا شما نمىبينيد » ؟
( * ( أَ فَسِحْرٌ هذا أَمْ أَنْتُمْ لا تُبْصِرُونَ ) * ) .
شما پيوسته در دنيا مىگفتيد آنچه محمد ص آورده سحر است ، او از طريق ساحرى پرده بر چشمهاى ما افكنده تا حقايق را نبينيم ، عقل ما را مىربايد و امورى را به نام « معجزه » به ما معرفى مىكند و سخنانى را به عنوان « وحى الهى » براى ما مىخواند ، اما اينها همه بى اساس است ، و چيزى جز سحر نيست .
لذا روز قيامت به عنوان سرزنش و توبيخ به هنگامى كه آتش دوزخ را با چشم مىبينند و حرارت آن را لمس مىكنند به آنها گفته مىشود : « آيا اينها سحر است ؟ آيا پرده بر چشم شما افكنده شده » ؟ ! همچنين به آنها گفته مىشود : « در اين آتش وارد شويد ، و بسوزيد ، مىخواهيد صبر و شكيبايى كنيد ، يا بيتابى و جزع ، براى شما تفاوتى نمىكند » !
هامش
( 1 ) « دع » ( بر وزن جد ) به معنى دفع شديد و راندن توأم با خشونت و عنف است .
« يوم » منصوب است به ظرفيت ، يا بدل است از « يومئذ » در آيه قبل .