من نيازى به آنها ندارم « و هرگز از آنها نمىخواهم كه به من روزى دهند ، و هيچگاه نمىخواهم مرا اطعام كنند » ! ( * ( ما أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَما أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ ) * ) .
« خداوند است كه به تمام بندگانش روزى مىدهد ، و صاحب قوت و قدرت است » ( * ( إِنَّ اللَّه هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ ) * ) .
اين چند آيه كه در نهايت اختصار و فشردگى است پرده از روى حقيقتى كه همه خواهان آگاهى از آنند برمىدارد ، و ما را در برابر هدفى بزرگ قرار مىدهد .
توضيح اينكه : بدون شك هر فرد عاقل و حكيمى كه كارى انجام مىدهد هدفى براى آن در نظر دارد ، و از آنجا كه خداوند از همه عالمتر و حكيمتر است بلكه با هيچ كس قابل مقايسه نيست اين سؤال پيش مىآيد كه او چرا انسان را آفريد ؟ آيا كمبودى داشت كه با آفرينش انسان بر طرف مىشد ؟ ! آيا نيازى داشته كه ما را براى پاسخگويى به آن آفريده است ؟ ! در حالى كه مىدانيم وجود او از هر جهت كامل و بى نهايت در بى نهايت است و غنى بالذات .
پس طبق مقدمه اول بايد قبول كنيم كه او هدفى داشته ، و طبق مقدمه دوم بايد بپذيريم كه هدف او از آفرينش انسان چيزى نيست كه بازگشت به ذات پاكش كند .
نتيجتا بايد اين هدف را در بيرون ذات او جستجو كرد ، هدفى كه به خود مخلوقات بازمىگردد ، و مايه كمال خود آنها است ، اين از يك سو .
از سوى ديگر در آيات قرآن تعبيرهاى مختلفى در باره هدف آفرينش انسان شده است .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 385
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٨٥