خداوند براى نهايت اكرام و احترام مؤمنان پرهيزگار بجاى آنكه آنها را به سوى بهشت برد ، بهشت را به سوى آنها مىآورد ! در سوره شعراء آيات 90 و 91 نيز مىخوانيم : وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغاوِينَ : « در آن روز بهشت را به پرهيزگاران نزديك مىكنند و دوزخ را براى گمراهان آشكار » .
و اين نهايت لطف و احترام خدا به بندگان مؤمن است كه بالاتر از آن تصور نمىشود .
تعبير به « غير بعيد » نيز به عنوان تاكيد است ( 1 ) .
به هر حال مفهوم آيه اين است كه اين مساله در قيامت واقع مىشود هر چند تعبير به فعل ماضى ( ازلفت ) شده است ، زيرا حوادث مسلمى كه در آينده رخ مىدهد در بسيارى از تعبيرات به صورت فعل ماضى بيان مىشود ، ولى بعضى آن را واقعا به صورت ماضى معنى كردهاند ، و گفتهاند نزديك نمودن بهشت به پرهيزگاران در دنيا حاصل شده ، چرا كه بهشت با آنها فاصله اى ندارد ، بيرون رفتن از دنيا همان و گام نهادن در بهشت همان ! ولى با توجه به آيات قبل و بعد كه سخن از صحنه قيامت مىگويد اين معنى بعيد به نظر مىرسد و مناسب همان تفسير اول است .
سپس در شرح اوصاف بهشتيان مىگويد : « اين بهشتى است كه به شما وعده داده مىشود و از آن كسانى است كه به اطاعت فرمان خدا باز مىگردند ، و عهد و پيمانها و قوانين او را حفظ مىكنيد » ( * ( هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ ) * ) .
هامش
( 1 ) « غير بعيد » ممكن است « ظرف » و نيز ممكن است « حال » بوده باشد ، و يا صفت است براى مصدر محذوفى و در تقدير « ازلافا غير بعيد » است .