در آيه بعد پايه استدلال ديگرى را مىنهد و مىگويد : « و از آسمان ، آبى پر بركت فرستاديم ، و به وسيله آن باغها و دانه هايى را كه درو مىكنند رويانديم » ( * ( وَنَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِه جَنَّاتٍ وَحَبَّ الْحَصِيدِ ) * ) .
« جنات » در اينجا اشاره به باغهاى ميوه است ، و « حب الحصيد » ( دانههاى قابل درو ) اشاره به حبوباتى همچون جو ، گندم و مانند آن است كه مواد اصلى غذاى انسانها را تشكيل مىدهد .
سپس مىافزايد : « و همچنين نخلهاى بلندقامتى كه ميوههاى متراكم دارند » ( * ( وَالنَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضِيدٌ ) * ) .
« باسقات » جمع « باسقه » به معنى مرتفع و بلند است و « طلع » به ثمره درخت خرما در آغاز ظهورش گفته مىشود و « نضيد » به معنى متراكم است ، مخصوصا خوشه درخت خرما هنگامى كه در درون غلاف قرار دارد كاملا روى يكديگر سوار و متراكم است ، و زمانى كه از غلاف بيرون مىآيد بسيار اعجابانگيز است .
در پايان مىگويد : « همه اينها را به منظور بخشيدن روزى به بندگان آفريديم ، و با اين قطرههاى حياتبخش باران زمين مرده را زنده كرديم ، آرى زنده شدن مردگان و خروج آنها از قبرها نيز همين گونه است » ! ( * ( رِزْقاً لِلْعِبادِ وَأَحْيَيْنا بِه بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُرُوجُ ) * ) ( 1 ) .
و به اين ترتيب ضمن ياد آورى نعمتهاى عظيمش به بندگان ، و تحريك
هامش
( 1 ) در آيات ديگر نيز در اين زمينه بحث شده است ( به جلد 18 تفسير نمونه صفحه 190 به بعد ذيل آيه 9 فاطر و صفحه 485 همين جلد 18 ذيل آيات آخر سوره يس مراجعه فرمائيد ) .