و انفاق در راه خدا آمده است .
مىفرمايد : « بدانيد شما همان جمعيتى هستيد كه دعوت براى انفاق در راه خدا مىشويد ، بعضى از شما اين فرمان الهى را اطاعت مىكنند در حالى كه بعضى بخل مىورزند ( * ( ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّه فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ ) * ) .
در اينجا اين سؤال مطرح مىشود كه در آيات قبل گفته شد خداوند اموال شما را مطالبه نمىكند چگونه در اين آيه دستور به انفاق فى سبيل اللَّه داده شده است ؟
ولى دنباله خود آيه در حقيقت به اين سؤال از دو راه پاسخ مىدهد : نخست مىگويد : « كسى كه در انفاق بخل كند نسبت به خود بخل كرده است » ( * ( وَمَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِه ) * ) ( 1 ) .
چرا كه نتيجه انفاقها هم در دنيا به خود شما بازمىگردد ، زيرا فاصلههاى طبقاتى كم مىشود آرامش و امنيت در جامعه حكمفرما مىگردد ، محبت و صفا و صميميت جاى كينه و عداوت را مىگيرد اين پاداش دنيوى شما است .
و هم در آخرت در برابر هر درهم و دينارى مواهب و نعمتهايى به شما ارزانى مىدارد كه هرگز به فكر بشرى خطور نكرده است ، بنا بر اين هر قدر بخل كنيد به خودتان بخل كردهايد ! به تعبير ديگر مساله انفاق در اينجا بيشتر ناظر به انفاق براى جهاد است و تعبير به فى سبيل اللَّه نيز تناسب با همين معنى دارد ، و واضح است كه هر گونه كمك به پيشرفت امر جهاد ضامن حفظ موجوديت و استقلال و شرف يك جامعه است .
هامش
( 1 ) واژه بخل گاهى با عن متعدى مىشود و گاه با على در صورت اول معنى منع دارد و در صورت دوم اضرار .