و در جستجوى حق بودند ، و اگر مىبينيم سخنى از كتاب عيسى كه بعد از آن نازل شده به ميان نيامده نه بخاطر چيزى است كه « ابن عباس » گفته كه جن مطلقا از نزول انجيل آگاه نبودند ، چرا كه طائفه جن از اخبار آسمانها با خبر بودند چگونه ممكن است از اخبار زمين تا اين حد غافل بمانند ؟ ! بلكه بخاطر اين است كه تورات كتاب اصلى بود كه حتى مسيحيان احكام شرايع خود را از آن گرفته و مىگيرند .
سپس افزودند : « اى قوم ما ! دعوت كننده الهى را اجابت كنيد ، و به او ايمان آوريد » ( * ( يا قَوْمَنا أَجِيبُوا داعِيَ اللَّه وَآمِنُوا بِه ) * ) .
كه دو پاداش بزرگ به شما ارزانى مىدارد : « گناهانتان را مىبخشد ، و شما را از عذاب اليم پناه مىدهد » ( * ( يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ ) * ) ( 1 ) .
منظور از داعى اللَّه ( دعوت كننده الهى ) پيامبر اسلام ص است كه آنها را به سوى « اللَّه » رهنمون مىشد و از آنجا كه بيشترين ترس و وحشت انسان از گناهان و عذاب دردناك قيامت است امنيت در برابر اين دو امر را مطرح كردند تا بيش از همه جلب توجه كند .
جمعى از مفسران كلمه « من » در « من ذنوبكم » را « زائده » دانستهاند كه تاكيدى است بر آمرزش همه گناهان در سايه ايمان .
ولى بعضى آن را « تبعيضيه » و اشاره به آن دسته از گناهانى مىدانند كه قبل از ايمان آوردن انجام دادهاند ، يا گناهانى كه جنبه حق اللَّه دارد ، و نه حق الناس .
ولى مناسبتر همان است كه « من » زائده و براى تاكيد باشد و آيه شريفه
هامش
( 1 ) « يجركم » از ماده « ايجار » به معانى مختلفى آمده است ، به فرياد رسيدن ، نجات دادن از عذاب ، و پناه دادن ، و حفظ كردن .