آنها را كه در بيابانهاى اطراف بود از زمين برداشت ، و به هوا برد ، خيمهها را از جا مىكند و چنان بالا مىبرد كه به صورت ملخى ديده مىشد ! هنگامى كه اين صحنه را ديدند فرار كردند و به خانههاى خود پناه بردند و درها را به روى خود بستند ، اما باد درها را از جا مىكند ، و آنها را بر زمين مىكوبيد ( يا با خود مىبرد ) و « احقاف » همان شنهاى روان را بر پيكر آنها گسترد .
در آيه 7 سوره « حاقه » آمده است « اين تندباد هفت شب و هشت روز ادامه يافت » ، آنها مرتبا زير تلى از شن و ماسه ناله مىكردند ، سپس تندباد شنها را با خود برد و بار ديگر بدنهايشان نمايان گشت ، و آنها را برگرفت و به دريا ريخت ! ( 1 ) .
و در پايان به اين حقيقت اشاره مىكند كه اين سرنوشت مخصوص اين قوم گمراه نبود ، بلكه « ما اين گونه قوم مجرم را كيفر مىدهيم » ( * ( كَذلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ ) * ) .
اين هشدارى است به همه مجرمان و گنهكاران و كافران لجوج و خودخواه شما نيز اگر همين مسير را طى كنيد سرنوشتى بهتر از آن نخواهيد داشت ، گاه بادهايى را كه به گفته قرآن « مبشرات بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِه » ( پيشقراولان باران رحمت او هستند ) و كار آنها زنده كردن زمينهاى مرده است ماموريت مرگ - آفرينى مىدهد .
گاه زمين را كه مهد آرامش انسان است با يك زلزله شديد تبديل به گورستان او مىكند .
و گاه بارانى را كه مايه حيات همه موجودات زنده است مبدل به سيلابى مىگرداند و همه چيز را با آن غرق مىكند .
هامش
( 1 ) تفسير « فخر رازى » جلد 28 صفحه 28 ذيل آيات مورد بحث ، و در تفسير « قرطبى » نيز همين معنى آمده است ( جلد 9 صفحه 6026 ) .