پيامبرند ، نه دوستان او اما ممكن است از قبيل تطبيق باشد يعنى به هنگام مطرح كردن اين سؤال از ناحيه دوستانش پيامبر ص به اين آيه تمسك جست ، و به آنها پاسخ گفت .
در آخرين آيه مورد بحث براى تكميل آنچه در آيات قبل آمده مىافزايد :
« بگو : به من خبر دهيد اگر اين قرآن از سوى خدا باشد و شما به آن كافر شويد ، در حالى كه شاهدى از بنى اسرائيل بر آن شهادت دهد ، و او ايمان بياورد و شما تكبر كنيد و تسليم نشويد ، چه كسى از شما گمراهتر خواهد بود ؟ ! مسلما خداوند قوم ظالم را هدايت نمىكند » ( * ( قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّه وَكَفَرْتُمْ بِه وَشَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِه فَآمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) * ) ( 1 ) .
در اين كه اين شاهد بنى اسرائيلى كه بوده است كه بر حقانيت قرآن مجيد گواهى داده ، در ميان مفسران گفتگو است .
بعضى گفتهاند منظور موسى بن عمران است كه در عصر خود خبر از ظهور پيامبر اسلام و نشانههاى او داد .
ولى اين احتمال با توجه به جمله فامن و استكبرتم كه نشان مىدهد اين شاهد بنى اسرائيلى به پيامبر اسلام ايمان آورده در حالى كه مشركان استكبار كردند سازگار نيست ، زيرا ظاهر جمله نشان مىدهد كه اين شاهد در عصر پيامبر اسلام ص بوده و به حضرتش ايمان آورده در حالى كه ديگران راه استكبار را پيش گرفتند .
بعضى ديگر گفتهاند اين مرد يكى از علماى اهل كتاب بوده كه در مكه
هامش
( 1 ) جزاى جمله شرطيه ( * ( إِنْ كانَ مِنْ عِنْدِ اللَّه ) * ) محذوف است و در تقدير چنين است « من اضل منكم » .