بعضى آن را به معنى « نبوت » يا « اسلام » يا « معجزات ديگر پيامبر » ص تفسير كردهاند ، اما با توجه به آغاز آيه تفسير اول مناسبتر به نظر مىرسد .
ولى آنها تنها به اين تهمت قناعت نمىكنند ، پا را از آن فراتر نهاده ، با صراحت « مىگويند : اين آيات را بر خدا افترا بسته » ( * ( أَمْ يَقُولُونَ افْتَراه ) * ) .
در اينجا خداوند به پيامبرش دستور مىدهد كه با دليل روشنى به آنها پاسخ گويد مىفرمايد : « به آنها بگو : اگر مطلب آن طور باشد كه شما مىپنداريد و من اين سخن را افترا بستهام بر او لازم است كه مرا رسوا كند ، و شما نمىتوانيد در برابر خداوند از من دفاع كنيد » ( * ( قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُه فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّه شَيْئاً ) * ) ( 1 ) .
چگونه ممكن است خداوند اين « آيات بينات » و اين معجزه جاودانى را بر دست دروغگويى ظاهر سازد ؟ ! اين از حكمت و لطف خداوند دور است .
همانگونه كه در آيه 44 تا 47 سوره « حاقه » آمده است : وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الأَقاوِيلِ لأَخَذْنا مِنْه بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْه الْوَتِينَ فَما مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْه حاجِزِينَ « اگر او ( پيامبر اسلام ) نسبتهاى ناروايى به ما دهد ما او را با قدرت خود مىگيريم ، و رگ قلب او را قطع مىكنيم ، و احدى از شما نمىتواند مانع اين كار گردد و از او دفاع كند » .
بنا بر اين چگونه ممكن است من به خاطر شما دست به چنين كار خطرناكى بزنم ؟ ، و چگونه باور مىكنيد من چنين دروغى را بگويم و خدا مرا زنده بگذارد ، و معجزات بزرگى در اختيارم قرار دهد ؟
سپس به عنوان تهديد مىافزايد : « اما خداوند بهتر از هر كس كارهايى را
هامش
( 1 ) جمله « ان افتريته » جمله شرطيه است كه جزاى آن محذوف شده و در تقدير چنين است : « ان افتريته اخذنى و عاجلنى بالعقوبة » .