8 - بلكه مىگويند : اين آيات را بر خدا افترا بسته ، بگو : اگر من آن را به دروغ به خدا نسبت داده باشم ( لازم است مرا رسوا كند و ) شما نمىتوانيد در برابر خداوند از من دفاع كنيد ، او كارهايى را كه شما در آن وارد مىشويد بهتر مىداند ، همين بس كه خداوند گواه ميان من و شما باشد ، و او غفور و رحيم است .
9 - بگو : من پيامبر نوظهورى نيستم ، و نمىدانم خداوند با من و با شما چه خواهد كرد ؟
من تنها از چيزى پيروى مىكنم كه بر من وحى مىشود ، و جز بيم دهنده آشكارى نيستم .
10 - بگو : به من خبر دهيد اگر اين قرآن از سوى خدا باشد و شما به آن كافر شويد در حالى كه شاهدى از بنى اسرائيل بر آن شهادت دهد ، و او ايمان آورد و شما استكبار كنيد ( چه كسى از شما گمراه تر خواهد بود ) خداوند قوم ظالم را هدايت نمىكند .
تفسير : بگو من پيامبر نوظهورى نيستم
اين آيات هم چنان از وضع مشركان گفتگو مىكند ، و به چگونگى برخورد آنها با آيات الهى اشاره كرده ، مىگويد : « هنگامى كه آيات روشن ما بر آنها خوانده مىشود كافران در مورد حقى كه به سوى آنها آمده است مىگويند اين سحر آشكار است » ( * ( وَإِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ هذا سِحْرٌ مُبِينٌ ) * ) .
آنها از يك سو نمىتوانند نفوذ سريع و عميق و جاذبه عجيب قرآن را در اعماق دلها انكار كنند ، و از سوى ديگر حاضر نيستند در برابر حقانيت و عظمت آن سر فرود آورند ، لذا اين نفوذ را با يك تفسير انحرافى به عنوان « سحر آشكار » مطرح مىكنند كه خود اعتراف ضمنى روشنى است به تاثير فوق العاده قرآن در قلوب انسانها ! بنا بر اين « حق » در آيه فوق اشاره به همان « آيات قرآن » است ، هر چند