ترجمه :
26 - بگو خداوند شما را زنده مىكند ، سپس مىميراند ، بار ديگر در روز قيامت كه در آن ترديدى نيست جمعآورى مىكند ، ولى اكثر مردم نمىدانند .
27 - مالكيت و حاكميت آسمانها و زمين براى خدا است و آن روز كه قيامت برپا مىشود اهل باطل زيان مىبينند .
28 - در آن روز هر امتى را مىبينى ( كه از شدت ترس و وحشت ) بر زانو نشسته ، هر امتى به سوى كتابش خوانده مىشود و ( به آنها مىگويند ) امروز جزاى آنچه را انجام مىداديد به شما مىدهند .
29 - اين كتاب ماست كه به حق با شما سخن مىگويد ( و اعمال شما را بازگو مىكند ) ما آنچه را انجام مىداديد مىنوشتيم ! 30 - اما كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند پروردگارشان آنها را در رحمت خود وارد مىكند ، اين پيروزى بزرگ است .
31 - اما كسانى كه كافر شدند به آنها گفته مىشود مگر آيات من بر شما خوانده نمىشد و شما استكبار كرديد و قوم مجرمى بوديد .
تفسير : در آن دادگاه عدل همه به زانو درمىآيند !
اين آيات در حقيقت پاسخ ديگرى است به سخن دهريين كه منكر مبدأ و معاد بودند و در آيات قبل به گفتار آنها اشاره شد .
نخست مىفرمايد : « بگو : خداوند شما را زنده مىكند ، سپس مىميراند بار ديگر حيات مىبخشد و براى حساب در روز قيامت ، روزى كه در آن شك و ترديدى نيست جمعآورى مىكند » ( * ( قُلِ اللَّه يُحْيِيكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يَجْمَعُكُمْ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ لا رَيْبَ فِيه ) * ) .
آنها نه خدا را قبول داشتند و نه روز جزا را ، و محتواى اين آيه در حقيقت استدلال براى هر دو قسمت است ، چرا كه روى مساله حيات نخستين تكيه شده ، و به تعبير ديگر : آنها اصل وجود حيات نخستين و پيدايش موجودات زنده را موجودات بىجان را نمىتوانستند انكار كنند ، و اين از يك سو دليلى است براى وجود عقل و علم كل ، مگر ممكن است مساله حيات و زندگى با آن نظم شگرف ،