آرى اين آفرينش عظيم و گسترده هدفى داشته است ، اگر به گفته شما مرگ نقطه پايان زندگى است ، و بعد از چند روز خواب و خور و شهوت و اميال حيوانى ، زندگى پايان مىگيرد ، و همه چيز تمام مىشود ، اين آفرينش لعب و لغو و بيهوده خواهد بود .
باور كردنى نيست كه خداوند قادر حكيم اين دستگاه عظيم را تنها براى اين چند روز زندگى زودگذر و بىهدف و توأم با انواع درد و رنج آفريده باشد ، اين با حكمت خداوند هرگز سازگار نخواهد بود .
بنا بر اين مشاهده وضع اين جهان نشان مىدهد كه مدخل و دالانى است براى جهانى عظيمتر و ابدى ، چرا در اين باره انديشه نمىكنيد .
اين حقيقت را قرآن كرارا در سورههاى مختلف بازگو كرده است .
در سوره انبيا آيه 16 در همين زمينه مىگويد : وَما خَلَقْنَا السَّماءَ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما لاعِبِينَ .
و در سوره واقعه آيه 62 مىگويد وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الأُولى فَلَوْ لا تَذَكَّرُونَ ( شما نشاه اولى را مشاهده كرديد چگونه متذكر نمىشويد ؟ ) .
به هر حال در صورتى آفرينش اين جهان هدفدار خواهد شد كه جهان ديگرى پشت سر آن باشد ، و به همين دليل مكتبهاى الحادى و منكران معاد معتقد به بيهودگى و پوچى آفرينش هستند .
سپس براى تاكيد اين سخن مىافزايد : « ما آن دو را جز به حق نيافريديم » ( * ( ما خَلَقْناهُما إِلَّا بِالْحَقِّ ) * ) .
حق بودن اين دستگاه ايجاب مىكند كه هدف معقولى داشته باشد ، و آن بدون وجود جهان ديگر ممكن نيست ، بعلاوه حق بودن آن اقتضا دارد كه افراد نيكوكار و بدكار يكسان نباشند ، و از آنجا كه ما در اين جهان كمتر مشاهده
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 193
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٩٣