[ سوره الزخرف ‹ 43 › : آيات 86 تا 89 ]
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِه الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‹ 86 › وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّه فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ ‹ 87 › وَقِيلِه يا رَبِّ إِنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ لا يُؤْمِنُونَ ‹ 88 › فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلامٌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ‹ 89 ›
ترجمه :
86 - آنها را كه غير از او مىخوانيد قادر بر شفاعت نيستند مگر كسانى كه شهادت به حق دادهاند ، و به خوبى آگاهند .
87 - و اگر از آنها سؤال كنى چه كسى آنها را آفريده ؟ قطعا مىگويند : خدا ، پس چگونه از عبادت او منحرف مىشويد ؟
88 - آنها چگونه از شكايت پيامبر كه مىگويد : پروردگارا ! اينها قومى هستند كه ايمان نمىآورند ( غافل مىشوند ؟ ) .
89 - اكنون كه چنين است از آنها روى برگردان و بگو سلام بر شما ، اما به زودى خواهند دانست ! .
تفسير :
چه كسى قادر بر شفاعت است ؟
در اين آيات كه آخرين آيات سوره زخرف است هم چنان سخن در باره