كسانى مىرسانى كه ايمان به آيات ما مىآورند و در برابر حق تسليمند .
54 - خدا همان كسى است كه شما را آفريد در حالى كه ضعيف بوديد سپس بعد از اين ضعف و ناتوانى قوت بخشيد ، و باز بعد از قوت ضعف و پيرى قرار داد ، او هر چه بخواهد مىآفريند ، و اوست عالم و قادر .
تفسير : مردگان و كران سخن تو را نمىشنوند !
از آنجا كه در آيات گذشته ، سخن از بادهاى پر بركتى در ميان بود كه پيشقراولان بارانهاى رحمتزا هستند ، در نخستين آيه مورد بحث ، اشاره به بادهاى زيانبار كرده مىگويد : « و اگر ما بادى بفرستيم ( بادى داغ و سوزان يا سرد و خشك و يا توأم با سموم ) و به دنبال آن ، زراعت و باغ خود را زرد و پژمرده ببينند راه كفران را پيش مىگيرند ، و به اين راه هم چنان ادامه مىدهند » ( * ( وَلَئِنْ أَرْسَلْنا رِيحاً فَرَأَوْه مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِه يَكْفُرُونَ ) * ) .
آنها افراد ضعيف و كمظرفيتى هستند و آن چنانند كه قبل از آمدن باران مايوس و بعد از نزول آن ، بسيار شادند ، و اگر روزى باد سمومى بوزد و زندگى آنان موقتا گرفتار مشكلاتى گردد ، فريادشان بلند مىشود و زبان به كفر مىگشايند .
به عكس مؤمنان راستين كه از نعمت خدا شادند و شكرگزار و در مصائب و مشكلات صبورند و شكيبا ، دگرگونيهاى زندگى مادى هرگز در ايمان آنها ، كمترين خللى وارد نمىكند ، و همچون كوردلان ضعيف الايمان با وزش يك باد مؤمن و با وزش باد ديگر كافر نمىشوند .
كلمه « مصفرا » از ماده « صفرة » ( بر وزن سفره ) به معنى رنگ زرد است ، و به اعتقاد اكثر مفسران ، ضمير « رأوه » به گياهان و درختان بازمىگردد كه بر اثر وزش بادهاى مضر ، زرد و پژمرده مىشوند .
بعضى نيز احتمال دادهاند كه ضمير به ابرها برگردد ، زيرا ابرهاى زرد