باران به درختان ، زندگى و حيات نوين مىبخشد .
باران گرد و غبار هوا را فرو مىنشاند و محيط زيست انسان را سالم و پاك مىكند .
باران گياهان را شستشو داده به آنها طراوت مىبخشد .
باران هوا را مرطوب و ملايم ، و براى انسان قابل استنشاق مىكند .
باران به زمين فرو مىرود و بعد از چندى به صورت قناتها و چشمهها ظاهر مىشود .
باران ، نهرها و سيلابهايى به راه مىاندازد كه بعد از مهار شدن در پشت سدها توليد برق و نور و روشنايى و حركت مىكنند .
و بالآخره باران ، هواى گرم و سرد را هر دو تعديل مىكند ، از گرمى مىكاهد و سردى را قابل تحمل مىكند .
تعبير به « رحمت » در مورد باران در آيات ديگر قرآن نيز منعكس است :
از جمله در آيه 48 سوره فرقان ، و 63 سوره نمل .
و نيز در آيه 28 سوره شورى مىخوانيم : وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَيَنْشُرُ رَحْمَتَه : « او كسى است كه باران را نازل مىكند بعد از آنكه مردم نوميد شدهاند ، و دامنه رحمت خود را مىگستراند » .
سپس با توجه به پيوندى كه مبدء و معاد در مسائل مختلف دارند در پايان آيه مىافزايد : « آن كسى كه زمين مرده را با نزول باران زنده كرد ، هم او زنده كننده مردگان در رستاخيز است ، و او بر همه چيز توانا است » ( * ( إِنَّ ذلِكَ لَمُحْيِ الْمَوْتى وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) * ) .
تعبير به « محيى » به صورت اسم فاعل به جاى فعل مضارع ، مخصوصا با لام تاكيد دليل بر نهايت تاكيد است .
بارها در آيات قرآن ديدهايم كه اين كتاب آسمانى براى اثبات مساله معاد
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 471
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٧١