پروردگار در هفت آيه بيان شده كه هر كدام با جمله « * ( وَمِنْ آياتِه ) * » آغاز مىشود شش قسمت آن را قبلا به صورت پى در پى خوانديم ، و نخستين آيه مورد بحث هفتمين و آخرين آنها مىباشد .
و از آنجا كه در آيه قبل سخن از ايمان و عمل صالح بود ، بيان دلائل توحيدى تاكيدى نيز بر آن مىباشد .
مىفرمايد : « از آيات عظمت و قدرت خدا اين است كه بادها را به عنوان بشارتگرانى مىفرستد » ( * ( وَمِنْ آياتِه أَنْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ ) * ) .
آنها در پيشاپيش باران حركت مىكنند ، قطعات پراكنده ابر را با خود برداشته به هم مىپيوندند ، و به سوى سرزمينهاى خشك و تشنه مىبرند ، صفحه آسمان را مىپوشانند و با دگرگون ساختن درجه حرارت جو ، ابرها را آماده ريزش باران مىكنند .
ممكن است اهميت قدوم اين بشارتگران براى شهرنشينان متنعم چندان روشن نباشد ، اما بيابانگردان تشنه كامى كه نياز به قطراتى از باران دارند ، همين كه بادها به حركت در مىآيند ، و ابرها را همراه خود جابجا مىكنند ، و از لابلاى نسيم ، عطر مخصوص بارانى كه بر گياهان در نقطه ديگرى باريده ، به مشامشان مىرسد ، برق اميد در دلهايشان جستن مىكند .
گرچه در آيات قرآن ، بيشتر روى بشارتگرى باد ، نسبت به نزول باران تكيه شده ، اما كلمه « مبشرات » را نمىتوان در آن محدود ساخت ، چرا كه بادها بشارتهاى فراوان ديگرى نيز با خود دارد .
بادها ، گرما و سرماى هوا را تعديل مىكنند .
بادها ، عفونتها را در فضاى بزرگ مستهلك كرده ، و هوا را تصفيه مىكنند .
بادها از فشار حرارت خورشيد ، روى برگها و گياهان مىكاهند و جلو آفتاب سوختگى را مىگيرند .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 464
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٦٤