كه امروز بشر براى مطالعات خود به دست آورده ، و آن اينكه پس از فرا گرفتن مسائل در كتابها دست شاگردان را مىگيرند و به سير در ارض و مطالعه شواهد عينى آنچه خواندهاند مىبرند .
البته امروز يك نوع ديگرى سير در ارض تحت عنوان « جهانگردى » از طرف تمدنهاى شيطانى براى جلب مال و ثروت حرام رائج شده است كه غالبا هدفهاى انحرافى دارد ، مانند انتقال فرهنگهاى ناسالم ، عياشى ، هوسرانى ، بى بند و بارى و سرگرميهاى ناسالم ديگر ، اين همان جهانگردى ويرانگر است .
اسلام طرفدار آن نوع جهانگردى است كه وسيله انتقال فرهنگهاى سالم تراكم تجربهها ، آگاهى از اسرار آفرينش در جهان انسانيت و جهان طبيعت ، و گرفتن درسهاى عبرت از سرنوشت دردناك اقوام فاسد و ستمگر است .
ذكر اين نكته نيز بىتناسب نيست كه در اسلام نوع ديگرى از جهانگردى تحت عنوان « سياحت » مورد نهى واقع شده ، چنان كه در حديثى مىخوانيم :
لا سياحة فى الاسلام :
« سياحت در اسلام نيست » ( 1 ) و منظور از آن زندگى كسانى است كه براى تمام عمر يا مدتى از زندگى اجتماعى به كلى جدا مىشدند و بىآنكه فعاليتى داشته باشند در روى زمين به حركت مىپرداختند و همچون رهبانها زندگى مىكردند و سربار اجتماع بودند .
به تعبير ديگر كار آنها « رهبانيت سيار » بود در مقابل رهبانهاى ثابتى كه در ديرها منزوى بودند و از جامعه بر كنار ، و از آنجا كه اسلام با رهبانيت و انزواى اجتماعى مخالف است اين نوع « سياحت » را نيز محكوم مىكند .
هامش
( 1 ) « مجمع البحرين » ماده « سيح » - در حديث ديگرى در همين كتاب از پيامبر گرامى اسلام آمده است كه فرمود :
سياحة امتى الغزو و الجهاد :
« اگر امت من مىخواهند به زندگى مادى پشت كنند چرا به جهاد نروند چرا در بيابانها بيهوده بميرند » .