اقامه نماز ، و پرهيز از شرك .
در آخرين آيه مورد بحث يكى از نشانهها و پى آمدهاى شرك را در عبارتى كوتاه و پر معنى بيان كرده ، مىگويد : « از مشركان نباشيد ، از آنها كه دين خود را پراكنده ساختند ، و به دستهها و گروههاى مختلفى تقسيم شدند » ( * ( مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكانُوا شِيَعاً ) * ) .
و عجب اين كه با تمام تضاد و اختلافى كه داشتند « هر گروه از آئين و روش خود شاد و خوشحالند » ! ( * ( كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ) * ) .
آرى يكى از نشانههاى شرك پراكندگى و تفرقه است ، چرا كه معبودهاى مختلف منشا روشهاى متفاوت ، و سرچشمه جداييها و پراكندگيها است ، به خصوص اينكه شرك همواره توأم با هواى نفس و تعصب و كبر و خودخواهى و خودپسندى و مولود آن است ، لذا اتحاد و وحدت جز در سايه خداپرستى و عقل و تواضع و ايثار امكانپذير نيست .
بنا بر اين هر جا اختلاف و پراكندگى ديديم بايد بدانيم نوعى شرك حاكم است ، اين موضوع را به صورت نتيجه مىتوان بازگو كرد كه نتيجه شرك جدايى صفوف ، تضاد ، هدر رفتن نيروها ، و سرانجام ضعف و زبونى و ناتوانى است .
و اما اينكه هر گروهى از منحرفان و مشركان از راهى كه انتخاب كردهاند خوشحالند و آن را حق مىپندارند دليلش روشن است ، چرا كه هوا و هوس كارش زينت كردن خواستههاى دل در نظر انسان است ، و اين تزيين نتيجه اش دلبستگى هر چه بيشتر و خوشحالى بخاطر راهى است كه برگزيده ، هر چند بيراهه و گمراهى باشد .
هواپرستى هرگز به انسان اجازه نمىدهد چهره حقيقت را آن چنان كه هست ببيند ، و قضاوت صحيح و خالى از حب و بغضها پيدا كند .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 421
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٢١