14 - آن روز كه قيامت بر پا مىگردد ( مردم ) از هم جدا مىشوند .
15 - اما آنها كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند در باغى از بهشت شاد و مسرور خواهند بود .
16 - و اما آنها كه به آيات ما و لقاى آخرت كافر شدند در عذاب الهى احضار مىشوند .
تفسير : سرنوشت مجرمان در قيامت
در آيات گذشته سخن از تكذيب كنندگانى به ميان آمد كه آيات خدا را به باد مسخره مىگرفتند ، و در آيات مورد بحث با بيان گوشه اى از مباحث معاد و سرنوشت مجرمان در قيامت بحثهايى را كه قبل از اين در باره معاد در آيات قبل گفته شد تكميل مىكند .
نخست مىفرمايد : « خداوند آفرينش را آغاز نموده سپس اعاده مىكند ، و بعد به سوى او بازمىگرديد » ( * ( اللَّه يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُه ثُمَّ إِلَيْه تُرْجَعُونَ ) * ) .
در آيه يك استدلال كوتاه و پر معنى براى مساله معاد بيان شده كه در آيات ديگر قرآن نيز به عبارات ديگرى تكرار گرديده است ، و آن اينكه : « همان كسى كه قدرت بر آفرينش نخستين داشت قدرت بر معاد هم دارد ، و قانون عدالت و همچنين حكمت خداوند ايجاب مىكند كه اين آفرينش مجدد تحقق يابد » .
جمله * ( ثُمَّ إِلَيْه تُرْجَعُونَ ) * اشاره به اين است كه بعد از زندگى قيامت همگى به سوى دادگاه پروردگار و پاداش و ثواب او باز مىگرديد ، و از اين فراتر مؤمنانى كه در خط تكامل الهى قرار گرفتهاند هم چنان در تكامل خويش به سوى بى نهايت و به سوى ذات پاك پروردگار پيش مىروند .
آيه بعد وضع مجرمان را چنين مجسم مىكند : « آن روز كه قيامت بر پا