ترجمه :
61 - هر گاه از آنها بپرسى چه كسى آسمانها و زمين را آفريده ، و خورشيد و ماه را مسخر كرده است ؟ مىگويند : اللَّه ، پس با اينحال چگونه ( از عبادت خدا ) منحرف مىشوند ؟ .
62 - خداوند روزى را براى هر كس از بندگانش بخواهد گسترده مىكند ، و براى هر كس مىخواهد محدود مىسازد ، خداوند به همه چيز داناست .
63 - و اگر از آنها بپرسى چه كسى از آسمان آبى نازل كرد و به وسيله آن زمين را بعد از مردنش احيا نمود ؟ مىگويند : اللَّه ، بگو ستايش مخصوص خداست ، اما اكثر آنها نمىدانند .
64 - اين زندگى دنيا جز لهو و لعب چيزى نيست ، و زندگى واقعى سراى آخرت است ، اگر آنها مىدانستند .
65 - هنگامى كه سوار بر كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند ( و غير او را فراموش مىكنند ) اما هنگامى كه خدا آنها را به خشكى رسانيد و نجات داد باز مشرك مىشوند ! 66 - ( بگذار ) آياتى را كه به آنها دادهايم انكار كنند و از لذات زودگذر زندگى بهره گيرند اما به زودى خواهند فهميد !
تفسير : در دل خدا مىگويند و با زبان بت !
در آيات گذشته روى سخن با مشركانى بود كه حقانيت اسلام را درك كرده بودند اما بخاطر ترس از قطع روزى خود حاضر به قبول ايمان و هجرت نبودند در آيات مورد بحث روى سخن را به پيامبر اسلام - و در واقع به همه مؤمنان كرده - دلائل توحيد را از طريق « خلقت » و « ربوبيت » و « فطرت » - يعنى از سه طريق متفاوت - بيان مىكند ، و به آنها خاطر نشان مىسازد كه سرنوشت آنها به دست خدايى است كه در « آفاق » و « انفس » آثار او را مىيابند ، نه به دست بتها كه بتها