در آيات گذشته دو قسمت از بهانه جوئيهاى كفار در برابر دعوت پيامبر ص و پاسخ آن مطرح شد ، نخست اينكه مىگفتند : چرا او معجزه اى نمىآورد ؟
كه قرآن پاسخ داد : اين كتاب آسمانى خود برترين معجزه است .
ديگر اينكه چه كسى گواهى بر حقانيت او مىدهد ؟ كه قرآن پاسخ داد خدايى كه از همه چيز آگاه است .
در آيه مورد بحث به سومين بهانه جوئيهاى آنها اشاره مىكند . مىگويد « آنها در مورد عذاب عجله مىكنند و با سرعت آن را از تو مىطلبند » ( * ( وَيَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ ) * ) .
آنها مىگويند اگر عذاب الهى حق است و دامن كفار را مىگيرد پس چرا به سراغ ما نمىآيد ؟ ! قرآن در پاسخ اين سخن سه جواب مىدهد .
نخست مىگويد « اگر موعد مقررى تعيين نشده بود عذاب الهى فورا به سراغشان مىآمد » ( * ( وَلَوْ لا أَجَلٌ مُسَمًّى ) * لجاءهم العذاب ) .
اين زمان معين براى آن است كه هدف اصلى يعنى بيدارى يا اتمام حجت بر آنها حاصل گردد ، خدا هرگز بر خلاف حكمت در كارهايش شتاب و عجله نمىكند .
ديگر اينكه آنها كه اين سخن را مىگويند چه اطمينانى دارند كه هر لحظه عذاب الهى دامنشان را بگيرد ؟ « چرا كه اين عذاب ناگهانى و بدون مقدمه ، و در حالى كه آنها نمىدانند و توجه ندارند به سراغشان مىآيد » ( * ( وَلَيَأْتِيَنَّهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ ) * ) ( 1 ) .
گرچه موعد عذاب در واقع معين و مقرر است ولى مصلحت اين است كه
هامش
( 1 ) « بغتة » از ماده « بغت » ( بر وزن وقت ) به معنى تحقق ناگهانى و غير منتظره چيزى است .