3 - و در حديث سومى از همان بزرگوار چنين مىخوانيم : كه جوانى از انصار نماز را با پيامبر ص ادا مىكرد اما با اين حال آلوده گناهان زشتى بود اين ماجرا را به پيامبر ص عرضه داشتند فرمود :
ان صلاته تنهاه يوما :
« سرانجام نمازش روزى او را از اين اعمال پاك مىكند » ( 1 ) .
4 - اين اثر نماز بقدرى اهميت دارد كه در بعضى از روايات اسلامى به عنوان معيار سنجش نماز مقبول و غير مقبول از آن ياد شده ، چنان كه امام صادق ع مىفرمايد :
من احب ان يعلم ا قبلت صلوته ام لم تقبل ؟ فلينظر : هل منعت صلوته عن الفحشاء و المنكر ؟ فبقدر ما منعته قبلت منه ! :
« كسى كه دوست دارد ببيند آيا نمازش مقبول درگاه الهى شده يا نه ؟ بايد ببيند آيا اين نماز او را از زشتيها و منكرات باز داشته يا نه ؟ به همان مقدار كه بازداشته نمازش قبول است » ! ( 2 ) .
در دنباله آيه اضافه مىفرمايد « ذكر خدا از آن هم برتر و بالاتر است » ( * ( وَلَذِكْرُ اللَّه أَكْبَرُ ) * ) .
ظاهر جمله فوق اين است كه بيان فلسفه مهمترى براى نماز مىباشد ، يعنى يكى ديگر از آثار و بركات مهم نماز كه حتى از نهى از فحشاء و منكر نيز مهمتر است آنست كه انسان را به ياد خدا مىاندازد كه ريشه و مايه اصلى هر خير و سعادت است ، و حتى عامل اصلى نهى از فحشاء و منكر نيز همين « ذكر اللَّه » مىباشد ، در واقع برترى آن به خاطر آنست كه علت و ريشه محسوب مىشود .
اصولا ياد خدا ، مايه حيات قلوب و آرامش دلها است ، و هيچ چيز به پايه آن نمىرسد : أَلا بِذِكْرِ اللَّه تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ : « آگاه باشيد ياد خدا مايه اطمينان دلها است » ( سوره رعد آيه 28 ) .
هامش
( 1 و 2 ) همان مدرك .