از اين گذشته سران كفار پيروان خود را دعوت به پرستش بتها مىكردند و اين حلقه اتصالى بين « سران » و « پيروان » بود .
ولى در قيامت همه اين پيوندهاى پوچ و پوسيده و پوشالى از هم گسسته مىشود و هر يك گناه را به گردن ديگرى مىاندازد و او را لعن و نفرين مىكند ، و از عمل او بيزارى مىجويد ، حتى معبودهاى آنان كه به پندار خامشان وسيله ارتباط آنها با خدا بودند و درباره آنها مىگفتند ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّه زُلْفى « ما آنها را نمىپرستيم مگر به خاطر اينكه ما را به خدا نزديك كنند » ( سوره زمر آيه 3 ) ، از آنها بيزارى مىجويند .
چنان كه قرآن مىگويد در سوره مريم آيه 82 : كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا : « به زودى آنها عبادت پرستش كنندگان را انكار مىكنند و بر ضد آنها خواهند بود » ! بنا بر اين منظور از كافر شدن به يكدگر ، و لعن كردن بعضى به بعضى ، اين است كه در آن روز ، آنها از يكديگر بيزارى مىجويند و آنچه مايه پيوند محبت دروغينشان در دنيا بود مايه عداوت و بغضشان در آخرت مىشود ، چنان كه قرآن در آيه 67 سوره زخرف مىگويد : الأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ :
« دوستان در آن روز دشمن يكديگر مىشوند مگر پرهيزكاران » ! از بعضى روايات استفاده مىشود كه اين حكم مخصوص بت پرستان نيست بلكه تمام كسانى كه امام و پيشواى باطلى براى خود برگزيدند ، دنبال او راه افتادند و با او پيمان مودت بستند در قيامت دشمن يكديگر مىشوند ، از هم بيزارى مىجويند و يكديگر را لعنت مىكنند ( 1 ) .
در حالى كه پيوند محبت مؤمنان كه بر اساس توحيد و خدا پرستى و اطاعت
هامش
( 1 ) اصول كافى - طبق نقل تفسير نور الثقلين ج 4 ص 154 .